Ön sıradaki kısa boylu çocuk

Gözlüğünün camı en kalın olan

KRAVATINDA AYRAN LEKESİ VE CEKETİNİN KOLLARINDA TEBEŞİR TOZU HER DAİM BULUNAN

En önde harflerin ve kalplerin kazınmadığı

Ve aşkların uğramadığı sıralarda oturan

Düşük omuzlu, ürkek ve hüzünlü bakan

Parmağı kalkmayan

Ve derslerde soracak hiçbir sorusu olmayan suskun çocuk...

Sevgiyi bilen sevdayı bilmeyen

Aşkı bilip bilmediğini belli etmeyen

En arka sıralardaki yaşça büyük ve uzun boylu kızların neredeyse kucağına alıp  sevdiği

Yan sırada oturan güzel gözlü sarışın kızın bir türlü yüz vermediği

Başı önde yere bakan

Ve sadece kendi yüreğini yakan çocuk...

Matematikten zayıf alan

Çünkü en güzel şiirlerini matematik dersinde yazan

Ama o şiirleri bir türlü yan sıraya uzatamayan garip çocuk...

Belki bir gün arslanlar gibi karşısına çıkıp konuşacak

Ve ona yazdığı bütün şiirleri okuyacak

Belki bir gün derslerdeki en hararetli tartışmalarda onun da söyleyecek birkaç sözü olacak,

Oturup çalışacak

Teşekkür, hatta

Takdir alacak,

Sınıf  başkanı olacak

Ve yoklama yaparken sıra o kızın ismine geldiğinde

O ismi herkesten güzel okuyacak;

Okurken gözlerine bakacak...

Bütün bunların hayalini kuran

Ve bu hayalleri kurarken tarih öğretmeninin sorusuna ansızın yakalanan

Sonra susan, yanakları kızaran, hiç bir şey konuşamayan

Ve dersi dinlemediği  için azar işitirken

Ya sıraya dönüp bakamayan tembel çocuk...

Biliyor musun bu dünya ona da kalmayacak

KİMSE ÖMRÜNÜN SONUNA DEK MEZUNİYET FOTOĞRAFINDAKİ KADAR GÜZEL OLMAYACAK...

Önce  alnında kırışıklıklar

Ve o güzelim sarı saçlar beyaza duracak

Ve onun için

Yan sırada oturan suskun ve tembel çocuk

Eski ve siyah-beyaz bir lise fotoğrafının en arka köşesinde

Sadece kafasını gösterebilmiş

Kalın gözlüklü ve hüzünlü bakan

Bir çift göz olacak...